Jan's Blog
Chapter 4: Midlife Crisis
Front page | Admin

Where am I?

janschra | 4. November 2012 @ 06:18

...been busy! with what??...
Inderdaad een hele maand niet geblogd. Dat is sinds September 2006 niet voor gekomen. Mogelijk een writersblock of gewoon te druk met van alles en nog wat. En toch komt er niet veel uit mijn handen heb ik het gevoel. Erg moe de laatste tijd en weinig tot niets komt af. En toch ben ik de hele dag druk. Moet wel zeggen dat ik de laatste tijd heel veel slaap nodig ben en dus zijn de dagfen korter. Nou ja, we zullen zien hoe we dat hopenlijk zal veranderen.

De Yukon staat nog steeds in Alaska en ik zag op een Facebook berichtje dat het daar al heel koud was. Althans volgens de schrijfster van dat berichtje: mijn kleuterjuf-reisgenote die net 2 weken op Hawaii was geweest. Dus weet niet of dat zoveel zegt.
Wel met 4 mensen "in onderhandeling" geweest om de Yukon terug te rijden naar IL. In IL is iemand die de auto wel voor me wil verkopen. Sommige serieus, andere minder, maar alle 3 de pogingen zijn uiteindelijk op niets uitgelopen. Dus als iemand nog intresse heeft om gratis op vakantie te gaan en van Alaska naar IL te rijden, dan kan dat persoon zich bij mij melden. Vakantie inclusief vlucht, auto met brandstof, en slaapplaats (achter in auto) en 200 USD zakgeld voor onkosten. Deze aanbieding is niet bepaald Rutte II plannen en toch geen gegaardigen. Misschien dan toch geen crisis? Tja..

Dan staat Yellow Jeep ook nog in een loods in IL. Ook het project om deze naar Panama te verschepen en terug te rijden zit geen schot in.

Inmiddels al wel mijn baggage van de trip Amsterdam-Monterrey terug. Dat was tot 2 keer toe zoek geraakt!
Op werk ook met projecten bezig die niet af willen. 't huis is een mess. Maar hoe vind je een goede betrouwbare schoonmaakster in Mexico? Ook de koelkast is nog steeds kapot. De stroom rekening is wel met 80% gedaald (door geen koelkast or omdat ik weinig thuis ben en dus geen airco). En zo zijn er wel meer positieve dingen te melden maar ze worden wat overschaduwd door de zaken die niet "af willen".

Maar 2013 staat voor de deur dus kunnen we allemaal weer goede voornemens maken. Anderzijds - als je bijgelovig bent - voorspeld het jaartal niet veel goeds.
Ik heb ook al gedacht dat ik gewoon een week op een niets-doen-strandvakantie moet gaan. Een week lang met de pik in het zand en niets doen. Geen laptop mee, mobiele telefoon af en niets doen. Of misschien zelf wel 2 weken. Misschien niet op het strand - want dat is zo zanderig - maar in een resort met all-iclusive. Wat drinken, luieren, eten.
Maar zou ik dat kunnen? Een hele week niets doen?
Of op een cruise met bejaarden. Wat op een groot schip door de Caribbean cruisen. Op de vlucht van Amsterdam naar Houston zat er een Hongaars meisje naast me die op een cruiseboot ging werken. Dat heeft mij ook altijd wel wat geleken. En wat zou ik op z'on boot kunnen doen? Ik kan geen muziek spelen, kok zijn, bediening ook niet echt. Iets in de entertainment of gym instructor (ahumm).  Mogelijk ben ik daar nu te oud voor om zomaar een jaar op een cruiseboot te werken. Anderzijds kun je wel wat van de wereld zien. Is het minder stressed dan wat ik nu doe. Even van uitgaan dat je niet op Costa Concordia zit. Kijk - nu werk ik hard en weinig fun; en moet blijven werken tot mijn 70ste.

Op z'on boot werk je wat, ben je relaxed, zie je wat van de wereld. En als je dan z'on rijke Amerikaanse oudere dame oppikt hoef je de rest van je leven niet meer te werken. Mmmmm nog niet z'on slecht idee, toch!? Effe aan de binnenkant van mijn ogen bekijken......

Later!!

Living in Mexico :: Reacties (22) :: Link
janschra | 24. September 2012 @ 07:11

..Who!? ..the Dutch cockroach hunter as well the big angry cockroach...
Ik was Vrijdag te laat op het werk. Toen ik de douche uitkwam verraste ik een kakkerlak op zijn dagelijkse wandeling. Ik weet dat ik nodig op zoek moet naar een schoonmaakster maar mijn appartement is niet zo goor dat het kakkerlakken zou aantrekken.

Kakkerlakken

Maar ja er was er wel eentje.  Dus ding maar effe vangen. Dacht je nu dat ik hem kon krijgen?
Hij was super rap ook al was 2 centimeter groot. Ik raakte hem wel een paar keer maar dan rolde ie een keer en rende weer knoeter hard weg. En dan moest ik springen daar ik op blote voeten was. Uiteindelijk kon ik hem dodelijk raken met een shampoo fles bedekt met wc papier. Inclusief de geplette kakkerlak opruimen en het vangen was ik 15 minuten te laat op het werk.

En toen ik daar gedurende de dag op het werk even naar het toilet wilde was daar ook z'on jongen. Ik was er al wat handiger in. En deze had ik gevangen en alleen maar suf geslagen. Ik heb ooit ergens eenbs gehoord dat je een kakkerlak niet kapot moet slaan daar er dan eiertjes verspreid kunnen worden en dus nog meer kakkerlakken komen. Dus in plaats van dood te slaan de versufde kakkerlak maar door de toilet gespoeld.
Opgeruimd staat netjes.  Een uur later moest ik weer naar het toilet. Toen ik net lekker zat voelde ik iets kriebelen aan mijn bil. Wat doe je dan? Afknijpen en opstaan en kijken wie daar kriebeld? Of vergeet dat afknijpen maar en spring je op? Want het is duidelijk dat het een grote boze kakkerlak is die je een uur geleden pampus hebt geslagen en toen hebt doorgespoeld. Later even gegoogled en inderdaad sommige kakkerlakken kunnen wel tot 45 minuten zonder zuurstof.
Dus als ik nu naar toilet ga kijk ik eerst goed, til de bril op en kijk er onder. Je weet maar nooit misschien zit daar wel zijn boze broer of neef. Enne dat het niet voor niets is bleek gisteravond wel toen ik thuis naar het toilet ging en er weer eentje zag schieten. De vrouw van. Ook deze heeft het niet overleefd.

Het weer is hier wat kouder en we hebben wat regen. Goed kakkerlakken weer denk ik. Dat is OK zolang ze maar weg blijven uit mijn appartment.
De foto is trouwens eentje genomen in Venezuela. Dit zijn kleine jongens met de grote jongen op het werk.

Later!!

Living in Mexico :: Reacties (0) :: Link
janschra | 17. September 2012 @ 10:18

..happy and said at the same time....
Vrijdag bij de notaris geweest in Highland, IL en verkoop van huis getekend. Op zich natuurlijk goed maar ook wel wat verdrietig omdat het een periode van in de USA wonen min of meer toch afgesloten is. De laatste dagen verbleef ik al in een hotel. Het huis "opleveren" was nog een heel karwei. Best veel zooi in 4 jaar verzameld. Daarnaast wat reperaties uit voeren en alle adreswijzigen en servicvs beeindigen. Dat heeft me nog een nacht slaap gekost (op 3 uur na). Want ik dacht dat het opruimen wel in een paar uurtjes ging maar dat viel effe tegen.
Tijd en planning zijn vaker mijn vijanden :( ik wist dat ik de gastank service moest opzeggen. Maarre 3 weken geleden plots een rekening van een paar 100 Dollar voor het vullen van de gastank. Niet grappig. Hetzelfde verhaal met het grasmaaien. Net te laat doorgegeven dat het niet meer nodig was om het gras te maaien.

Ook een plekje geregeld voor de gele Jeep. Staat bij een bekende in een loods. Dus huis is nu klaar. Nu nog effe afwerken met de auto's. Op dit moment staat de Mazda 6 in Monterrey, Neuvo Leon, de gele Jeep in Highland, Illinios en de witte Yukon op eeen parkeer plaats in Anchorage, Alaska.
Maar dat gaat ook wel goed komen. Kwestie van tijd.


Later!!

Living as a yank :: Reacties (1) :: Link
janschra | 3. September 2012 @ 06:06

Driving to and from work.
Mmm weinig geblogd de laatste tijd. Beetje druk met van alles en nog wat. En beide werk en prive gaan dingen niet zoals ze moeten: Veel energie en weinig resultaat. Maar de aanhouder wint en 1 dezer dagen zal het effect van al het harde werken er zijn.
Vandaag was ook weer z’on typische Maandag. De hele dag druk geweest en maar 1 van de 4 dingen gedaan die ik wilde doen. En wel helemaal naar de kloten (slecht geslapen doordat ik teveel op Zondag had geslapen).
Op z’on dag is naar huis rijden niet iets waar ik naar uit kijk. Auto rijden hier is elke dag weer een ervaring. De eerste week stond ik angsten uit met een spiksplinter nieuwe auto in de gekte van het Mexicaanse verkeer en de weg conditie. De 2de week was ik aggresief daar ik het zat was dat ik aan alle kanten werd afgesneden, geen voorrang kreeg e.d.
Er zijn hier 3 categorien autorijders. Truttelaars, doorrijders en idioten. Truttelaars zijn bejaarden, of mensen met auto’s welke uit elkaar vallen of mensen die niet opletten omdat ze iets anders zitten te doen. Bakfietsen en paard/ezel met wagen behoren ook to deze categorie.
De doorrijders dat is de categorie die gewoon lekker doorrijden. Niet altijd netjes alle verkeers regels volgen maar toch enigsinds respect hebben voor de medeweggebruiker. Idioten zijn mensen die een steekje los hebben. Ze denken dat ze Schumacher zijn. Maar ze zijn verre van dat en nemen 300 keer meer risco dan Schumie ooit zou doen. Ik denk dat ik bij de door rijders hoor. Af-en-toe op de grans met de idioten.
De weg van kantoor naar huis is op sommige stukken 3 baans. Je zou dan denken: Truttelaars rechts, doorrijders op de middelste baan en idioten links. Nope. Idioten kris-krassen door het verkeer. Maar ook de truttelaars en doorrijders zijn in alle 3 banen. Dat geeft een extra dimensie kan ik je zeggen. Als je met 80 bochtje omkomt en er rijdt een paard en wagen voor je dan is dat niet grappig. Als je nu gewoon vol zou kunnen remmen zou het nog wel OK zijn, als er niemand dicht achter je rijdt. Maar de weg kan zo uitgesleten zijn dat met vol remmen je auto spint. Met name als het iets geregend heeft: snelheid een derde van normaal.
Naast de slecht wegdek kwaliteit is de wisselende wegbreedte een uitdaging. Een weg kan van 3 baans, naar 5 baans, naar 2 baans gaan over laten we zeggen een kilometer. En het is niet aangegeven. Een baan gaat op in een afrit, zowel links als rechts van de weg. (dat is waarschijnlijk ook waarom je alle typen rijders op alle  banen vind). Maar een baan kan ook gewoon stoppen. Er is een punt op mijn route waar ik na 3+ maanden nog steeds niet weet hoe ik precies de banen moet volgen. Er zijn nieuwe strepen (die al oud lijken) en oude strepen, en een stuk zonder strepen. Het is op goed geluk hopende dat er geen idioot voorbij komt die denkt dat de banen anders zijn.
Toen ik met Yukon terug naar USA ging enkele weken geleden reed ik op een onbekend stuk weg in Monterrey. Het was Vrijdagmiddag 6 uur dus druk op de weg. Op een gegeven moment kon ik vlot doorrijden – op 1 van de hoofdwegen de stad uit. Niemand voor me en best druk op de 2 overige banen. Wat gas erbij – z’on 100 KM. Plots hield de weg op. Met wat stuurman kunst kon ik de Yukon tussen het verkeer op de overige banen wurmen. Waarschijnlijk werrd ik gezien als aso. Wijze les: als niemand op je baan rijdt, doe dat dan ook niet. Er is een reden waarom niemand daar rijdt!
Inmiddels kan ik ook al rechts voorsorteren om links af te slaan. Vergt wat lef en wat timing maar het kan! Probeer dat niet in Nederland. Mensen zullen niet op tijd stoppen en niet snappen wat je doet. Mexicaans verkeer is tolerant. Iedereen wil op zich eerst en het is de recht van de sterkte. De snelste manier om je auto in elkaar te rijden is je aan de Nederlandse verkeersregels (welke officieel hier ook gelden waarschijnlijk) te houden. Als je in een nieuwe Mazda aankomt op een kruispunt en de andere kant heeft een stopbord, maar die persoon daar rijdt heeft een grote oude SUV dan zou je zeggen ik mag eerst want hij heeft een stopbord. Good luck met die redenering!
Toch is het op zich tolerant. Het is bijvoorbeeld not done om te toeteren als je wordt afegesneden e.d. Toeteren doe je alleen maar bij gevaar of heel groot onrecht. In begin toeterde ik wel eens. Mensen snappen je toeteren niet en/of  bieden dan excuses aan (met gezichtsuitdrukking en/of gebaren) en laten je vaak voor gaan. Ze deden niets aso; het is normaal hier. Alleen bij het wachten bij een verkeerslicht is anders. Daar toeter je direct als het licht groen is en de andere rijdt nog niet.
We moeten ook niet vergeten dat wij in Nederland goede training hebben gehad voordat we auto mochten rijden. Zoals in mijn geval bijna 50 of 70 lessen en 5 examens. Mmm ook voor motor er bij hoor! Ik denk dat een Mexicaan zijn rijbewijs bijna krijgt en de helft de regels niet kent. Ik heb mijn Mexicaans rijbewijs ook gewoon opgehaald. In USA moest ik een thoerie en praktijk examen doen.
Ik hoop dat je een beetje kunt voorstellen waarom ik het niet echt prettig vind om naar huis te rijden wanneer ik moe ben na een lange dag op het werk. In het Monterrey’s verkeer moet je erg opletten.
’s morgens is dat anders. Als ik dan vertrek ben ik misschien nog noet geheel wakker. Maar als dan mijn telefoon pinged en zegt dat ik een meeting heb over 15 Minuten. Dan check ik of mijn veiligheidsgordel vast zit en switch bijna van categorie. Als ik dan een halve minuut te laat een saaie telco binnenkom, snappen mensen niet waarom ik zo hyper ben. Of krijg het commentaar dat ik veel wakkerder lijk in Mexico dan toen ik nog in de USA woonde. Tja...

Later

Living in Mexico :: Reacties (1) :: Link
janschra | 12. Augustus 2012 @ 08:29

...the good thing about not having a plan is that you can not fail executing them...
Gisteravond rond half twaalf 's avonds aangekomen in Anchorage. En het is een beetje een rollercoaster. Letterlijk en figuurlijk. De laatste 100 kM was een weg langs een gletsjer monding - rivier. Verschrikkelijk mooi. En ik had mijn speeding buddy gevonden. Het was surrealistisch dat laatste uur van 70+ uur rijden - moe, maar voldaan dat het er bijna opzit en dan rijden door een omgeving die zo overweldigend indrukwekkend moo is:  The Alaska scenery. We zoefden over een weggetje met hoogverschillen en scherpe bochten, langs afgronden en bergwanden. Toegegeven de snelheid was niet altijd precies wat op de bordjes stond maar allee. Mijn speeding buddy was goed en kende de weg precies welke bocht we snel konden nemen en welke zo haaks was dat we flink moesten afremmen. Er was bijna niemand op de weg. Iedereen ging van Achorage naar de bergen (weekend vieren) en niet naar Anchorage. Ja de snelheid was hoog maar toch was het niet racen; het was gracieus, passend bij de omgeving. Het kopte allemaal. De bochten waar gemaakt om er doorheen te zoeven.  Het is zeg maar de perfecte vloeroefening by turnen op de Olympics.

Bij het binnen rijden van een voorstadje van Anchorage - Palmer - een keer knipperen met de lichten als afscheidsgroet naar mijn speeding buddy en dan rechtsaf naar de McDonalds. Dan een andere rollercoaster begint. Eentje die minder leuk is. Even de stress van me afschrijven hoor! :-)

Niet naar de McDonalds omdat het eten daar zo goed is maar in een Mac hebben ze bijna altijd WiFi. Want ik ga mezelf een luxe hotelkamer boeken. Dat heb ik verdiend! 3 dagen lang niet gedoucht, 3 nachten op 8 mm styrofoam geslapen in de auto met mijn vieze kleren als dekens gebruikt - het koelt hier erg af 's nachts en ik had geen deken of slaapzak. 1 nacht de auto stationair laten draaien maar dat kostte erg veel benzine en dat was geen prettig idee daar dat zonder benzine te komen staan mijn grootste zorg was.

Dus een hotel met warme douche, eventueel een bad en een heerlijk zacht bed. Z'on hotel waar je meerdere kussens hebt en kunt kiezen of je hard of zacht wilt slapen.... MAAR mijn favouriete travel website laat alleen maar 3 budget hotels en 2 hotels 100 km van Anchorage zien voor Anchorage voor die avond. Ook Googlen en op Hilton, Sheraton, Crown plaza site proberen, geeft 0 op request. Dus dan maar frontdesks van hotels bellen: ze zijn allemaal volgeboekt! Het is high-season en weekend dus dan kan dit schijnbaar gebeuren.
Maar niet echt grappig. De laatste 12 uur rijden had ik me verheugd op dit. Het hield me bij wijze van op de been en dan boem niets nop nada - een ilussie armer. Een hotel kamer zou geen illusie moeten zijn. Je gaat online - je boekt - betaald - gaat en slaapt. Maar niet vandaag.
Keuze is uit nog een nacht in de auto of in een lodge die 1.3 scoort uit een score van 5 en alleen maar slechte reviews heeft. De auto heeft geen douche - het motelletje wel. Maar ik kan je vertellen geen van de slechte reviews waren gelogen. Niet echt een goede start om een plan te maken om mijn auto te verkopen in 1 dag en een vlucht naar huis te boeken. En er kan nog wel meer bij. De Denny's waar ik ontbeet had geen WiFi dus kon ik niet beginnen met mijn research voor "How to sell a car in one day (without a lost)". Hebben ze WiFi en ik had mijn breakie al besteld dus kon niet meer weg gaan. Dus na breakie maar naar Starbucks.
Anchorage is z'on 1 richtingsverkeer stad. Leuk is dat als je wat probeert te zoeken. Enne de kaart op mijn GPS is veroudert en Starbucks sluiten nog al eens tegenwoordig. Dus ik hoef niet uit te leggen wat er allemaal gebeurde. Trouble komt nooit alleen. Dus besluit ik maar om even een verhaaltje te schrijven als stress relief.
Mogelijk moet ik een plan maken - anders dan de auto verkopen binnen een dag. Google verteld mij dat ik voor 45 USD per maand een parkeer plek kan huren. Dus auto maar een paar maanden stallen en dan een week terug komen om te kijken of ik de auto kan verkopen. De eerste sneeuw is hier al in September. Dus ik denk dat ik mijn auto verwarmd moet parkeren. Want de autos hier hebben allemaal een stekker. Dat is om ze warm te houden in de winter. Mijn auto heeft geen stekker. :(  Ik kan natuurlijk ook gewoon opgeven - niet verkopen en terug rijden. Maar daar moet ik nu effe niet aandenken om de 7000 km terug te rijden.

Later!

Living around :: Reacties (7) :: Link
janschra | 8. Augustus 2012 @ 12:06

...being very spontaneous...
Alle problemen met de Jeep zijn bijna opgelost, mijn huis is bijna weer verzekerd. Ja, zelfs een contract getekend voor verkoop van het huis (fingers crossed), dus er moest weer een nieuwe uitdaging komen.
Wat staat er op het lijstje? Auto verkopen in Alaska. Ooit eens geroepen in een gekke stemming. Afgelopen Donderdag bedacht dat ik deze week wel vrij kon - geen afspraken daar de week toch al gereserveerd was voor vakantie maar zoals gezegd nog niet klaar voor P2P Rally.
Zaterdagochtend alle zooi achter in de auto geflikkerd en gaan rijden. Maarre Alaska is ver. Erg ver ben ik inmiddels achter gekomen.  Ik had eens gegoogled en Marine, IL naar Anchorage, AK is 71 uur rijden. Dat is 3 dagen. Een detail waar ik niet aangedacht heb is dat dat continue rijden is. Enne ik moet ook slapen en wat zien enzo.
Maandag 13 Augustus moet ik weer in Mexico zijn. Dat geeft dus 8 dagen de tijd om in Alaska te komen en de auto te verkopen.
Toen ik Zaterdag een uur of 6 op weg was ging ik eens rekenen. Als we nu eens 15 uur per dag rijden. Dat is 15 * 5 dagen is 75 uur. Dan heb ik 3 dagen om de auto te verkopen. Dat wordt een uitdaging.
Ohh ja toen ik Zaterdag vertrok leek het me een leuk idee om een dorpsgenoot in Canada te bezoeken. Dat was maar een paar uur om.
Ben nu iets minder dan halverwege en heb vandaag een dag "gerust", wat e-mails van werk gestuurd, de route gepland want het laatste stuk door Canada is erruch remote dus niet overal een tankstation. Je kunt dan niet een tankstation missen als er 300 km tussen tankstations zit. Is eindje lopen. En sommige tankstations zitten in een nederzetting die wel tot 30 kilometer van de hoofdweg af zijn. Dan moet je dus 60 KM rijden om te tanken. Google maps houdt daar geen rekening mee :-). Schijnbaar kan het wel druk zijn op deze weg. Mensen met RVs enzo. Als ik maar een beetje op de hoofdweg blijf hoef ik niet bang zijn als er wat gebeurd dat ik niet gevonden wordt. Verschil is waarschijnlijk dat deze mensen de trip maanden hebben gepland en hun RVs alles al standaard heeft (water tank, extra brandstof enzo) en niet vanuit een coffeeshop in Edmonton, Alberta dit plannen.
Straks even naar Wallmart. Wat eten halen, vatje voor extra benzine, en paar gallon of water. Anderzijds van te voren bedenken wat je nodig bent voor een roadtrip is lastig. Het is altijd anders dan gedacht. En het onbekende is de grote stress factor. Dat hebben we wel geleerd op de Londone-Taskent rally vorig jaar. De dingen die ik goed voorbereid had waren voor niets; zaken waar ik niet aan had gedacht was een gemis. Dat zal nu ook wel weer zo zijn.


De route part 2. Daar ik weinig tijd zal hebben om te bloggen (zou nu eigenlijk ook al op de road moeten zijn) maar even een feed van mijn twitter toegevoegd links. Ipv de inhoudsopgave en reclame - de reclame leverde toch niet op.

Later!!

Living around :: Reacties (1) :: Link
janschra | 29. Juli 2012 @ 11:27

...please meet a new member of the familiy: Mr Yellow Jeep...Mr Yellow Jeep
Volgens een bepaalde planning zou ik nu op een roadtrip moeten zijn - ergens tussen Panama stad en Panama in Florida. Maar ik zit gewoon in een Starbucks in Illinios. 't gaat allemaal niet vanzelf. De Panama to Panama rally zou eerst een charity rally zijn, maar dat werd op een gegeven moment gedowngrade naar een roadtrippie. Maar ook dat kost meer tijd dan gedacht om uit te werken en diverse andere zaken gaan ook niet helemaal zo als gedacht; zowel werk als prive.
Dan raak je als goalgetter, wat ik ben, gefrusteerd. Om uit die frustratie te komen moet er actie komen!

Dus toen ik vanochtend om een uur of 11 wakker werd en lag na te denken wat ik de vrije Zaterdag moest doen, leek het me een goed idee om een Jeep te kopen. Ik was al langere tijd aan het nadenken over hoe om te gaan met het auto vraagstuk voor de P2P rally. In welk land een auto kopen? Mexico, USA of Panama? Hoe werkt ut met regsitratie en verzekering? Wat doe ik na de rally met de auto? Wat voor auto? etc. Al naar een Jeep, een pick up truck en een 8 meter lange Chevy uit 1971 gekeken maar ook naar barrels van een paar honderd dollar.
Maar dat gezoek op websites levert niet voldoende resultaat op en een Jeep blijft trekken: Heel veel fun gehad met mijn eerste Jeep hier in USA.

Het idee dat ik wat concreets ging doen gaf me energie en ik stond dan ook zo naast mijn bed - dat is wel eens anders - of eigenlijk bijna elke dag anders ;) Douchen, naar de bank een pak contant geld halen, dan naar de lokale Starbucks, koffie en googlen naar Jeeps, een klein lijstje gemaakt met mogelijke kandidaten, en dan mailen en bellen. Om een lang verhaal korter te maken: 's avonds om 7 uur had ik een Jeep gekocht op 2 en half uur rijden van Marine, IL. En wat voor Jeep?! Een stoere gele, 4 liter 6 cilinder, 6' verhoogd, extra turbo voor 20% meer PK, grotere wielen, brede banden. Ach zal de mid-life crisis wel zijn. Maar mission accomplished!!!!  Er is een auto voor P-2-P!!!
Voel me net hoe een vrouw moet voelen als ze die geweldige jurk heeft gekocht waarvan je je kunt afvragen of ze die echt nodig was - vandaar de titel. Ik denk dat ik een dikke smile op mijn gezicht had staan toen ik terugreed naar huis. Als voorbereiding om het succes te vieren had ik al een dikke sigaar gekocht. Dus dikke sigaar in de bek, ramen open, lekkere muziek aan, en naar huis zoeven: feeling good! Dat is relaxen man. 
Maar als je zo relaxed over Amerika's highways rijdt begin je tot rust te komen en ga je nadenken. En dan komt het besef dat ik net gewoon spontaan, zonder al te veel nadenken een relatief dure auto heb gekocht.

Was ik niet in de US om mijn witte Yukon te verkopen? Niet om er een auto bij te kopen! Na de proefrit had ik me moeten beseffen dat een verhoogde Jeep met brede banden niet echt de auto is om een 4000 kM road trip te doen. Een Jeep heeft een heel erg korte wielbasis, dus heel erg jumpy.
Maar dat is niet het enige. Als je in de US een auto koopt moet ie binnen 10 dagen op je naam geregistreerd zijn. De man wist niet precies wanneer ik de auto kon ophalen. En ik moet over een week weer naar den Mexico. Is er voldoende tijd om de registratie te doen, de sales tax te betallen, een kenteken plaat te halen etc. En wat ga ik met de auto in Panama doen? Deze is te duur om in Panama achter te laten of weg te geven aan charity. Ben gekke Henkie niet.

Enne had je niet eerder na kunnen denken over het feit dat de Jeep een hardtop heeft en niet een soft top zoals je vorige Jeep. Ja, je wilde graag een hardtop. Beter voor de winter enzo. Maar een soft top is goed als het plots gaat regenen. Binnen 10 minuten zit het dak erop. Maar het is geweldig om topless rond te rijden in een Jeep en daarom wilde je een Jeep voor P-2-P. Maar met een hardtop kun je niet op een roadtrip.... je kunt moeilijk 's morgens je top eraf halen bij het hotel, de hele dag rijden en dan 's avonds als je bij je hotel voor de nacht aankomt, effe snel terug rijden naar je vorige hotel om de hardtop op te halen. Een moderne cabrio met hardtop vouwt de hardtop op in de kofferbak. Bij een Jeep moet je 6 bouten losdraaien en dan kun je de hele top eraf liften. Goeie aankoop Jan!!

Waarschijnlijk omdat ik uit mijn hum ben trek ik hard op bij het volgende verkeerslicht. Terovermate van bad luck hoor ik een ratelend geluid. Wat in de peep is dat. Bij de volgende stop maar weer hard optrekken en ja hoor Yukon maakt een vreemd geluid. Hij is aan het stuk gaan. Mmm dat wordt de komende dagen nog meer geld uitgeven aan auto's.

Maar dan besluit ik dat ik me er niets van aan trek en gewoon nog even ga genieten van de aankoop. Het is wel een beauty en lekkere ruig tegelijkertijd mijn Yellow Jeepie.  Hunny, I am home and bought something awesome!!

Later!!

Living as a yank :: Reacties (63) :: Link
janschra | 16. Juli 2012 @ 05:21

...and the trouble of being a homeowner...
Terminated stampZoals zichtbaar op de bovenstaande "Where am I?"-kaart ben ik in de USA. Er was nog wat post gekomen op het adres in IL. Er zat ook een brief van de verzekering bij. 2 zelfs. Eentje was de verzekeringbewijzen van de auto. Deze moet je in de auto bij je hebben voor het geval oom agent je aanhoudt. Auto verzekering is verplicht in IL - zorgverzekering nog niet - hup Obama hup!

Dacht dat die andere reclame was. Maar niets was minder waar. Mijn huisverzekering wordt binnenkort "terminated".
Wat in de peep is dat! Waren willen ze mijn huis niet meer verzekeren? Well.. ze refereren naar een schade rapport welke enkele maanden geleden opgemaakt is: Ze hebben hier nog al eens last van tornados. Dus toen er eentje dicht langs mijn huis was geweest, en er enkele sintels afgewaaid waren, was het algemene advies bel de verzekering om te claimen en te kijken of het dak beschadigd is. Dan kun je mogelijk een nieuw dak krijgen.

Dat advies heb ik maar opgevolgd. American greed - gratis een nieuw dak. Flauwekule natuurlijk want niets is gratis. Het inspectie rapport gaf aan dat er wel storm schade was maar dat het bedrag lager was dan het eigen risisco. "Jammer". Dus maar een mannetje gebeld en die heeft voor een paar 100 Dollar ut dak gerepareerd.

Datzelfde schaderapport is nu dus de reden waarom ze het huis niet meer willen verzekeren. Er zal mogelijk ook in gestaan hebben dat het dak een bepaalde staat is. Dus reden voor die smiechten om het huis onverzekerbaar te verklaren! Leuk is dat. Anderzijds beter zo dan dat wanneer het dak er echt zo afwaaien en dat dan het bericht zou komen dat ze maar x% uitkeren omdat het dak niet OK was.

Het zal wel weer goedkomen maar het is allemaal weer geregel en gedoe. Morgen eerst maar eens naar mijn collega's yellen die zeiden dat ik moest claimen. Ik wilde het niet maar zij adviseerden ut en ja je bent in een vreemd land dus volg je ut advies. Had ik maar gewoon naar mijn Stappust instinct geluisterd. Want in plaats van een gratis nieuw dak heb ik nu gratis geen verzekering meer....

En dan maar eens bedenken wat de beste aanpak is. Ik denk eerst uitvinden of het dak echt slecht is. Het huis is nog maar 6 jaar oud! Dus maar even de reperateur bellen. En wat een nieuw dak kost.
Mogelijk kan ik mijn dekking van de verzekering ook aanpassen zodat het dak niet verzekerd is tegen storm schade. Dan moet er effe geen storm komen. 
Mmmm... ook met de makelaar praten om te kijken of het huis dan meer waard is? Maar raar dat de pikkie inspecteur van de afgeketste koop het niet opgemerkt heeft. Maarre als ik de makelaar bel dan moet het mogelijk gefixed worden daar ze anders het huis niet willen verkopen.
De beste oplossing is gewoon om het huis snel te verkopen.

Later!

Living as a yank :: Reacties (0) :: Link
janschra | 15. Juli 2012 @ 11:41

...and the mystery of the damaged luggage..
MrAeroMexico
Terug van weg geweest. Druk druk druk met van alles en niets.
Zoals in vorige blog gezegd heb ik 2 theorien wat er met mijn koffer en kleren is gebeurd. Theorie 1 is dat er een vat met zuur in het vliegtuig of baggage afhandeling heeft gelekt en dat de vloeistof op en in mijn koffer is gekomen. Ook al zou ik niet weten waarom ze zuur in een vliegtuig of bij bagageafhandeling hebben. Maar ja, ik weet ook niet alles.

Theorie 2 is veel spectactulairder. Op de foto hiernaast is Mr X. Mr X werkt bij Aero Mexico en is een vervelend mannetje. Hij stuur mensen bewust van kastje naar de muur en is niet klantvriendelijk. Zie 1 vande vorige bloggen. En als ie dat dan dat vervelende bij een nog niet uitgeslapen Jan doet.. nou dan krijgt ie behoorlijk de wind van voren. Redelijk lomp. Zeg maar op een manier waar de honden geen brood van lusten.
En dan komt die boze Nederlander ook nog terug om een foto van je te maken. Dat wil je natuurlijk niet dus maar het bordje voor de kop (ja ik weet dat het hoofd is maar Mr X heeft een kop) en ondertussen maar hard voor de bewaking roepen. Dan wordt die grote boze vervelende Nederlander wel naar buiten gesommeerd.

Maar theorie 2 is nu dat dat niet genoeg is voor Mr X en dat ie zo laag bij de grond is dat ie zuur in mijn koffer heeft gespoten - ik hoop dat ie wat op zijn handen of kleren heeft gekregen.

Wat denk jij? Theorie 1 of theorie 2? Of heb je een beter theorie?

Laat ut me weten!!

 

 Later!!

 

Living in Mexico :: Reacties (4) :: Link
janschra | 25. Juni 2012 @ 05:17

...not sure what happened that travel - still flabbergasted...
Vorige weekend dus nieuwe kleren gekocht in den USA. Zoals gezegd was het nodig. Omdat ik beetje bij beetje afval wilde ik pas weer kleren kopen als dat in de "gewone" winkels kon doen. En ik niet meer naar de grote maten winkel hoefde. Dus het aantal kleren was al beperkt, toen KLM me een zetje heeft geholpen. Of beter gezegd Air France of AeromĂ©xico - maar dan wel onder de verantwoordelijkheid van KLM.
De nieuwe kleren die ik gekocht heb is soms al een maatje kleiner. Niet dat het echt lekker past maar het geeft wel weer extra motivatie om daar ook in te passen. Toch? KLM heeft me dus hiermee geholpen. Het is zelfs zo dat het niet alleen maar stimuleren is om nieuwe (te kleine) kleding te kopen maar ze steunen me ook zelfs met een speciale website. Een website waar mensen die rennen en reizen (met de KLM uiteraard) elkaar kunnen "ontmoeten", ideeen sharen, nieuws & tips kunnen leze etc. Ben ik dus ook lid van geworden. Ik behoor nog niet echt tot de laatste groep maar dat gaat misschien ooit nog wel eens komen. Daarnaast ben ik gewoon geinteresseerd in dit soort nieuwe vormen van marketing?!? 
Al met al moet ik KLM dankbaar zijn dat ze me helpen met afval en gezonder leven motivatie. Of niet? - lees verder en huiver.
Belangrijk om te weten bij het verhaal is dat bijna alles wat ik qua werkkleren had, zat in de koffer welke ik gepakt had voor de trip naar Brazil en de aansluitende trip naar NL. In een Oranje koffer. Kijk toen was Oranje nog hot. Maar ik geloof dat dat nu een beetje over is.
Ok - terug naar what happened:
Suitcase ruined

De trip eindigde met vluchten van Air France van Dusseldorf via Parijs, NY naar Mexico City en dan met AeromĂ©xico nog naar Monterrey. Vermoeiend maar helaas is dat realiteit: Monterrey is niet het center van de wereld, zeker niet als je ook nog relatief goedkoop wilt vliegen. Maar ik was veilig thuis gekomen en dat telt.
Een tweede dag na een transatlantische vlucht ben je altijd wat duffig. Zo ook die Dinsdag. Als een zombie: opstaan.. douchen... aantrekken.. kleren aantrekken. Kleren uit de koffer. Waarom immers in de kast doen als de kleren netjes gevouwen in een koffer liggen. Hee, je moet wel efficient blijven! Enne dank je zus! -voor het wassen van de kleren.
Maar bij het aantrekken van de kleren voelde ik dat er iets niet juist was.. ergens hoorde ik een zacht krak - heel zacht krak geluidje. Maar allee. Ontbijten en naar het werk.

Na een uurtje op het werk voel ik zo eens aan mijn been. Wat voel ik? Hee! een groot gat. En nog 1. Mmm.. en bij het aanraken wordt het gat spontaan groter. Zeg maar net een scherp dun mes in warme boter.

Mmmm. Effe naar toilet om te checken. En inderdaad de gaten waren in mijn broek gevalen. What the F^#$%^? De broek is al een tijdje oud maar dat de gaten er zo in vallen, nee. Tja; ik ben niet Einstein dus ik weet niet alles. Dus ook niet hoef dit nu weer kan. Maar wat ik wel weet is dat ik die mijn kantoor niet verlaat. Althans zo min mogelijk. Ik kan moeilijk met een broek als een gatenkaas door het kantoor lopen.
's avonds de broek in de vuilnisemmer gepleurd. Zaak gesloten. Maar... de volgende ochtend ben ik beter wakker en zie dat ik bij het aantrekken van een t-shirt er spontaan een scheur intrek. Huh?! Hoe kan dat? Wat is er aan de hand? Gisteren een broek nu een t-shirt. Er klopt hier iets niet!  Ben ik de hulk geworden?

Het blijkt dat 12 kleding stukken in mijn koffer hetzelfde probleem hebben - je hoeft er maar naar te wijzen of een gat valt er in. Zie in het "meer gedeelte" enkele bewijs stukken: ik loop niet te fantaseren.
De koffer ruikt ook zurig. Daarnaast zit rond het handvat een rare kalk aanslag en een wieltje half afgebroken en er zit een gat - als een kogel gat in mijn koffer.

De koffer is net 2 maanden oud. Gekocht al vervanging voor mijn oude en als extra om spullen van USA naar Megiko te halen. Tja het is wel een Oranje en die maken het tegenwoordig niet zo lang. Ohh ik ben zo grappig!

Anyway mijn uitleg is nu dat er een aggresief zuur in mijn koffer is gekomen tijdens de reis. Eerst dacht ik nog aan de taxi maar daar heb ik de koffer zelf in de kofferruimte gedaan en die was "schoon". De koffer lag ook plat dus bijna onmogelijk dat er zuur van de bovenkant ingelekt is.
Zaken als het kogelgat en het wieltje zijn dingen die helaas af en toe gebeuren als je met het vliegtuig reist maar met dat met het zuur is wel heel erg raar. Toch? Maar een een klacht indienen bij onze trots de blauwe zwaan. 
Dus nu allemaal nieuwe kleren en ook een nieuwe koffer. Exact hetzelfde maar dan een grijze. Effe geen Oranje meer. Dat is niet geheel waar want in de USA heb ik nog wel bij Calvin Klein een knal oranje onderbroek gekocht. Maar die ziet niemand en de brede band welke je trendy boven de broekboord draagt is zwart met witte letters.

Weet je!? Ik had hoge verwachtingen van mijn Oranje koffer. Oogschijnlijk goed materiaal, 4 rol wieltjes om gemakkelijk tussen de andere koffers door te rollen naar de finale. Dat was de verwachting. Nu na 3 vluchten is het wieltje naar de kloten, zit er een gat in het gladde imago aan de buitenkant en binnenin stinkt het zurig - lijkt het wel niet helemaal snor te zitten. In plaats van naar de glorie te rollen is nu Oranje gedegradeerd tot iets wat ik gisteren aan mijn blote harige pukkel kont droeg. Gelukkig was het daar niet zo zurig.
't kan raar lopen in 't leven, toch?!

Na er over nagedacht te hebben denk ik dat er 2 mogelijkheden zijn wat er gebeurt is met mijn koffer. De theorie van dat er op mijn koffer is geschoten hebben heeft het niet gemaakt als 1 van de mogelijkheden. Ook 1 van de 2 mogelijkheden die het wel gemaakt hebben zit in de categorie spookverhaal. Ik zal dat uit de doeken doen in mijn volgende blog. Nu eerst effe wandelen op de threadmill in de airconditioned gym. Ook al is het maar 32 graden vandaag het is niet pleasant om buiten te lopen.

Later!!!



Meer Lezen >>

Living in Mexico :: Reacties (1) :: Link

Google
Web www.janschra.nl